Hi, ik ben Ilse

Ik ben trainer, spreker en coach op het gebied van persoonlijke ontwikkeling en dan met name met eigen ontwikkelde programma Be Bold, Be Brave, Be You.

Maar ik ben nog veel meer dan dit! Ik heb namelijk een hele leuke groep vrienden waar ik graag mee afspreek. Ik ga heel graag met mijn hond Tjibbe het bos in. Heerlijk de rust van het bos, hier kan ik mijn hoofd leeg maken en nieuwe ideeen opdoen. Ik sport graag en ik ben graag creatief bezig.

O ja, en ik mag dan wel coach zijn. Dat wil niet zeggen dat bij mij alles perfect is. Ook ik loop regelmatig nog ergens tegen aan, maar ik ben mij er bewust van en ga het graag aan om de beste versie van mezelf te worden, zodat ik mijn missie na kan streven.

Woorden die bij mij passen zijn authentiek, passie, enthousiast en krachtig. Ik ben er om jou te coachen, inspireren, motiveren en te bewegen naar jouw ultieme dappere en stoere (droom)leven, waarbij geleefd wordt vanuit autonomie en authenticiteit.

Be Bold, Be Brave, Be You  dat is mijn slogan. Deze quote zegt alles over waarom ik ’s ochtends met een twinkeling in mijn ogen wakker wordt.

Waarom deze quote bij mij past?
 Op 19-jarige leeftijd kreeg ik een zeer ernstig ongeluk (mijn 2e!) waarbij ik de dood in de ogen heb gekeken. Mijn leven veranderde in een split second. Zeven jaar later werd ik Wereldkampioen rolstoelbadminton en inmiddels ben ik een veel gevraagde spreker omdat ik een ‘goed’ verhaal heb, ben ik trainer en coach op het gebied van mindset, positieve psychologie, vitaliteit, enneagram, NLP, Transactionele Analyse en NEI. Voor mij is de combinatie tussen mind, voelen, energie en vitaliteit heel belangrijk.

 Door grote tegenslagen en moeilijke tijden, maar ook door alle hoogtepunten heb ik geleerd om het leven groots, moedig en in zijn volle mate te leven en te waarderen. Alles is mogelijk! Dit heeft mij  gemaakt tot wie ik ben.  Een sterke, krachtige, unieke  en energieke powervrouw!

Mijn hele levensverhaal (oke, een beetje ingekort) en professionele biografie vind je hieronder.


Een ongeluk, op 11-jarige leeftijd, met de fiets gooide roet in het eten van mijn onbezorgde jeugd.

Helaas moest ik, toen ik jong was, een hoop dingen missen uit mijn jeugd door blijvende rugklachten. Een ongeluk, op 11-jarige leeftijd, met de fiets gooide roet in het eten van mijn onbezorgde jeugd. Regelmatig kreeg ik te horen dat ik mij aanstelde of dat ik te hard groeide terwijl ik ernstige uitvalverschijnselen in mijn benen had en er nauwelijks meer op kon staan. Ik ging erg aan mijzelf twijfelen. Zou ik het dan echt zo mis hebben? Maar ik geloofde niet dat ik het mis had, de pijn was echt en ik had niet voor niets mijn toekomstige top sportcarrière als profbadmintonner opgegeven omdat ik nauwelijks meer kon lopen.

Uiteindelijk kwam ik, op 16-jarige leeftijd, bij de juiste arts terecht en bleek het toch echt ernstig te zijn. Mijn onderste tussenwervelschijf was kapot, hierdoor zaten er zenuwen bekneld en schuurde er botten over elkaar. Uiteindelijk ben ik twee keer geopereerd in Munchen en na een lang revalidatietraject van meer dan 8 maanden intern en een daarna nog maanden in dagbehandeling leek ik redelijk normaal te kunnen leven, ook al moest ik met bepaalde zenuwpijnen leren leven.

Het heeft veel consequenties gehad. Zo heb ik mijn sport, badminton, op moeten geven en heb ik uiteindelijk een grafische opleiding gedaan in plaats van een opleiding in de sport, kon ik niet mee stappen met vrienden, heb ik altijd een keuze moeten maken tussen ga ik iets leuks doen en kan ik een aantal weken niks of laat ik dat aan mij voorbij gaan. Ik heb altijd vertrouwd op mijn eigen gevoel. Altijd was er de drang om door te gaan, om te vechten omdat ik wist dat er echt wat aan de hand was. Ik heb vaak de keuze gemaakt om leuke dingen te doen, met de consequentie dat ik daarna op bed lag en nauwelijks een been kon bewegen.

Het ongeluk bleef mij achtervolgen
Op 19-jarige leeftijd, een half jaar na het revalidatietraject van mijn rug, kreeg ik een zeer ernstig ongeluk waarbij ik de dood in de ogen heb gekeken. Mijn leven veranderde in een split second.

Toen ik in het ziekenhuis wakker werd kreeg ik te horen dat de kans gering was dat ik ooit weer normaal zou kunnen lopen, er was zoveel zenuwschade in mijn rug en benen. Veel spieren en pezen in mijn benen die kapot waren. Dat is een grote klap die je krijgt. Maar ik was niet van plan om nooit meer te kunnen lopen!

Het was een lange weg, een harde weg, maar ik heb het voor elkaar gekregen om weer kleine stukjes te lopen op krukken (en dat doe ik nu nog steeds!). Door positief te zijn, met doorzettingsvermogen, een goede mindset en mijn eigen koers te bepalen in plaats van naar artsen luisteren, is mij dit gelukt. Het was geen makkelijke weg, verre van dat. Elke dag heb ik gevochten om mijn doel te halen, ik heb dagen gehad dat ik chagrijnig was omdat het maar niet lukte, ik heb gehuild van verdriet en onmacht, maar ik heb ook veel gelachen en bovenal ik heb nooit opgegeven. En dat doe ik nu nog steeds niet, elke dag blijf ik doorzetten om dat kleine stukje dat ik nog kan te blijven lopen op krukken. Elke dag moet ik daar vele oefeningen voor doen, heb ik meer dan 6 uur per week fysio. Maar ik blijf doorgaan om het zo te houden. Elke dag moet ik accepteren dat mijn onderrug en benen vergaan van de pijn.

Ik krijg vaak de vraag of hoe mijn leven zou zijn als ik dit niet meegemaakt zou hebben. Ik heb geen idee! Maar ik weet ook niet of ik dit had willen missen. Ik heb zoveel geleerd over mezelf. Ik kan doorzetten tot het uiterste, ik blijf altijd maar lachen en een dag een dipje die kom ik wel weer te boven. Ik kan vertrouwen op mijn eigen gevoel en ik durf mijn eigen keuzes te maken. Ik heb ontdekt dat zelfs zoiets heftigs mij niet klein kan krijgen. En door deze ervaringen geloof ik dat als je echt iets wilt, je het ook kunt.


Wereldkampioen rolstoelbadminton

Toen ik mijn leven redelijk op orde had, besloot ik dat ik wilde sporten. Ik ging terug naar mijn oude passie badminton. Eens in de week tegen een shuttle slaan om te bewegen en andere mensen te ontmoeten en vooral door het spel heb ik mijn beperking geleerd te accepteren. Het is een uit de hand gelopen hobby, want al snel ging ik topsport bedrijven. Elke ochtend en avond ging ik voor- en na het werk trainen. Ik had maar één doel; ik wilde wereldkampioen rolstoelbadminton worden.

En hoe tof was het dat ik in november 2011 naar Guatamala vloog om deel te nemen aan het WK. En alles viel op zijn plek. Ook hierin had ik mijn eigen koers gevaren. Ik werd voor gek verklaard dat ik in een hoogte kamer ging zitten drie keer per week. Maar he, het hele Nederlands team had last van de hoogte (het was op 1200 meter hoogte) en ik niet. Dus wie is hier nu gek.

Het was 26 november 2011. De dag van de finale in de single. Ik speelde tegen een Zuid-Koreaanse. En dat is uniek dat ik met mijn talent en doorzettingsvermogen in de finale stond, want badminton wordt geregeerd door de Aziatische landen. De eerste set had ik gewonnen en de tweede set stond ik 17-12 voor. En dat was het moment waarop ik in een flits alles voorbij zag komen wat er in mijn leven tot dan toe was gebeurd. Ik moest letterlijk overgeven (kon het gelukkig nog inslikken, anders was het ook zo raar geweest op de baan). Ik voelde toen; ik ga wereldkampioen worden. Ik speelde verder en won de partij. Hoe gaaf is dat, dat je kan zeggen dat je op dat moment gewoon de beste van de wereld bent.

O ja en ik had ook zilver gewonnen in de dubbel en mix. Echt een topprestatie!

Inmiddels ben ik oud-wereldkampioen, meervoudig Europees- en negenvoudig Nederlands kampioen in de single, dubbel en mix. Heel hard heb ik er voor gewerkt: op papier 40 uur bij een werkgever werken (in de praktijk was dit vaak 60 uur), krachttraining, elke dag 3 tot 4 uur baantraining. Alles heb ik opzij gezet om mijn ultieme droom waar te maken. En wat was het kicken toen dat lukte!

Druk, druk, druk

Doordat ik veel in mijn jeugd heb moeten missen heb ik jarenlang (en soms nog steeds) het gevoel dat ik veel moet inhalen. Mijn leven is dan ook altijd druk; mijn eigen bedrijf, een eigen stichting om het para-badminton meer op de kaart te zetten, ik geef drie avonden in de week en op zaterdag badmintontraining aan para-badmintonners maar ook aan validen spelers, ik train inmiddels ook een aantal keer in de week voor rolstoeltennis (en ook hier ligt de lat hoog voor mijzelf), speel toernooien, spreek veel met vrienden af etc. Kortom; 24 uur in een dag is vaak te weinig.

Inmiddels ben ik erachter dat ik niet alles kan doen. Zo’n druk schema gaat prima, zolang alles maar leuk is om te doen. In de tijd dat ik voor werkgevers werkte had ik regelmatig een goede baan waarbij ik veel extra uren maakte. Zodra één facet uit de vele dingen die ik doe niet leuk is en mijn leven dus uit balans is, merk ik dat alles veel energie kost en mij leeg zuigt. Nu ben ik meer aan het focussen. Liever minder dingen doen, maar de dingen wel goed doen op mijn eigen manier. Dit vergt elke keer weer discipline, want het liefst doe ik zo veel mogelijk tegelijk.

Authenticiteit

Ik heb je al vertelt dat mijn motto Be Bold, Be Brave, Be You is. Bold en Brave heb ik met bovenstaande al wel uitgelegt. Maar ik zal je nog even uitleggen waarom voor mij YOU ook heel belangrijk is.

Authenticiteit is voor mij zeer belangrijk. Ik heb mij altijd ‘anders’ gevoeld. Niet altijd even bewust. Ik was vroeger altijd lang, ik droeg heel veel kleur, ik heb een specifieke mening ergens over, ik vaar mijn eigen koers. Dit is niet om dwars te liggen, helemaal niet zelfs, maar dit is wie ik ben. Al van kinds af aan. Ik denk daar niet eens over na.

Ik heb dat nooit als authentiek ervaren, gewoon omdat ik ben wie ik ben. Maar naarmate ik meer onderzoek doe naar authenticiteit kom ik er ook steeds meer achter dat als je echt authentiek bent je het niet door hebt. Authentiek zijn ben je, je kunt het worden. Maar je kunt het niet spelen of construeren, want dan ben je niet echt. En geloof me, mensen voelen als je niet echt bent.

Vele malen ben ik een keurslijf gezet door mensen. Door de toenmalige bondscoach, door business coaches. Zij wisten precies wat goed voor mij was. Ik heb geleerd om mijn eigen koers te varen. Is dat stoer en dapper? Misschien wel. Maar het is vooral dat het voor mij goed voelt. Hierdoor trek ik ook de juiste mensen aan. Dat is mooi om te ervaren.

Ik ben hierdoor misschien wel een andere coach, dan andere. Of juist niet. En eerlijk? Het maakt mij ook niet uit. Omdat ik het op mijn manier doe.

De vele tegenslagen maar ook de hoogtepunten hebben mij gemaakt tot wie ik ben. Een sterke, authentieke, krachtige, unieke en energieke powervrouw!

Wil jij met mij werken?

Mijn missie is om anderen te coachen, inspireren, motiveren en te bewegen om dicht bij je authentieke zelf te komen, zodat je autonoom, dapper en stoer jouw ultieme leven kunt leven.

Met JOUW eigen innerlijke kracht en doorzettingsvermogen kun jij je eigen gevoel leren volgen, waardoor jij je authentiek, dapper en stoer je leven kunt leven.

Je kunt op de gebaande paden blijven zoals misschien wel van je verwacht wordt (of wat je jezelf onbewust hebt opgelegd), maar is dat echt wat je wilt?

Je kunt alleen een vitaal, dapper, stoer en energiek leven creëren met doorzettingsvermogen en kracht; je moet keuzes maken, nee zeggen (zelfs als je denkt dat alles leuk is) en, vooral je gevoel en hart volgen.

Ik kan jou coachen deze stappen gemakkelijker te maken. Het is tenslotte geweldig om je authentiek te zijn, je leven te leven zoals jij dat wilt en alle belemmeringen onder ogen te zien en aan te gaan.

Werk met me
 

Professionele biografie

Ik heb mijn diploma’s behaald in:
– Vitality Performance Coach (hiermee combineer ik mijn ervaring van het bedrijfsleven met mijn jaren als topsporter)
– Gecertificeerde NEI Coach
– Gecertificeerde coach in de positieve psychologie
– Enneagram Practioner
– Transactionele Analyse Practioner
– NLP Practioner

Daarnaast ben ik:
– Ondernemer
– Oprichter van mijn eigen stichting (Para-Badminton Foundation Ilse van de Burgwal) om para-badminton populairder te maken
– Trainer van validen en para-badmintonspelers*

* een van mijn jeugdspelers heb ik opgeleid en speelt nu in het nationale team
* ik ben erg succesvol geweest met spelers met autisme (een paar spelers gaan door mijn manier van coachen naar een normale school, niemand verwachtte dat dat zou voor hen mogelijk zijn!)
* ik ben een Belgische (rolstoel)dame privé training aan het geven om zich straks te kwalificeren voor Tokio met para-badminton

Mijn Visie

Alles is mogelijk! Wat je ook mee maakt, hoe diep je ook moet gaan.

Jij hebt een keuze. Ben je een leider of een slachtoffer? 

Wees een doorzetter, wees moedig, krachtig en sterk en kies ervoor om een leider van jouw leven te worden. Own your life!

Mijn manier van coachen sluit aan bij mijn motto Be Bold, Be Brave, Be You. Ik werk dan ook heel bewust met leiders of mensen die weer een leider van hun eigen leven willen worden en niet met slachtoffers.

Werk met mij!